1. okt, 2016

#durftevragen

Toen ik zwanger was van Hebe, ongewis over hoe haar geboorte ons leven zou veranderen, vroeg Siebe aan mij wat ik graag wilde doen later. Reizen stond hoog op onze beiden wenslijstjes. Misschien emigreren? Werken voor een goed doel in het buitenland of gewoon rondtrekken. We besloten dat we niet persé meer wilde emigreren met jonge kinderen. Maar het avontuur stroomde nog net zo in ons bloed. Voor we elkaar ontmoetten had de liefde ons beiden al naar andere continenten gebracht dus we weten hoe het is om langer weg te zijn van huis. Het heeft ons als mensen verrijkt, al hielden de liefdes geen stand. We maakten een plan. We wilden met onze kinderen een lange kampeerreis maken. Door Amerika of Europa, dat zouden we nog wel zien. Toen Hebe elf maanden oud was kregen we te horen dat Hebe een zeer zeldzame chromosoomafwijking heeft en dat haar toekomst onzeker is. We namen ons voor dingen die voor ons belangrijk zijn niet op de lange baan te schuiven. Na Loeke’s geboorte spraken we gewoon een datum af. Voorjaar 2018 zouden we gaan. Jarenlang was ik avonden bezig met het bestuderen van landen die we zouden bezoeken, caravans, campers en voortenten, campings, Lonely Planets werden uitgeplozen en Pinterest liet ons de mooiste plekjes van Europa zien. Slovenië en Griekse eilanden, Toscane in de lente en Portugal in het najaar. Nu werd het plan concreet. We kochten een caravan. Dit jaar zouden we dan echt kunnen testen of kamperen met Hebe wel zou werken, of we kamperen met een pgb-er wel leuk vinden en of het plan überhaupt wel zou werken. Spannend. In de meivakantie gingen we voor het eerst. Het was koud maar Hebe sliep twee nachten in het uitbouwtje aan de voortent dat we voor haar kochten. Babyfoon, sonde-pomp en monitor deden hun werk. 1-0 voor de kampeerders, en met veel hulp was het best leuk. Zomervakantie, nu kwam het er op aan. We kochten een auto waar ook een pgb-er in mee kon reizen en gewapend met onze neef Wouter die als Hebe’s begeleider werkt, reisden we af naar België. De eerste drie dagen was het nogal afzien voor de grote mensen. Wat een werk is kamperen als je al uitgeput vertrekt. Maar de drie dagen daarna werd het zowaar een beetje vakantie! Het blijft hard werken met een kind als Hebe in het gezin, dat is thuis ook zo, maar we wisselden elkaar af, zwommen, speelden en hebben zelfs 1 keer een soort van gebarbecued! Vol goede moed vertrokken we dan ook naar de tweede camping in Frankrijk. Nu wisten we hoe het werkte en waren de allerscherpste randjes van de vermoeidheid af. 

Ter hoogte van Troyes werden we van de weg gereden. Een ongelofelijk harde knal, rook, piepende banden, de weg die kantelde voor mijn ogen, ik zag de caravan afbreken en langs ons wegschieten de andere baan op, de betonnen vangrail waar we twee keer tegen aan ramden om tegen het verkeer in tot stilstand te komen. Siebe en ik haalden de kindjes uit de verfrommelde auto. We werden in drie ambulances naar het ziekenhuis gebracht.

Het was traumatisch voor ons allemaal. We zaten drie dagen in een hotel om vervangend vervoer te regelen en hebben nog een week uitgezeten op een rampzalig vakantiepark om de meiden een positief eind te bieden van onze vakantie. En nu zijn we thuis, zien we langzaam onze kinderen weer zichzelf worden en proberen we via de verzekering geld terug te krijgen. Ik heb een whiplash en we zijn nog uitgeputter dan toen we vertrokken en we wisten eigelijk niet dat dat kon. 

Maar zoals altijd komt een ongeluk nooit zonder dat daar een hele bak geluk bij komt kijken. Uiteraard met stip op 1 dat wij, Wouter die achter ons reed en de bestuurder die ons aanreed er nog zijn en niet ernstig gewond raakten. Dan waren er de honderden berichten van vrienden, bekenden, hele verre kennissen en van mensen die we in geen vijftien jaar hebben gezien. Ze leefden met ons mee, boden hulp aan in allerlei vormen. Onze ouders boden aan naar ons toe te komen, iemand bood aan twee keer te rijden vanuit Nederland om ons gezin weer naar huis te brengen, iemand die in de buurt werkte bood aan te helpen inpakken in het hotel, er lagen dertig tekeningen en kaarten van Mette’s klasgenoten in onze brievenbus, er hingen slingers en vlaggen en er stonden bloemen in ons huis. Je zou er bijna een ongeluk voor krijgen..

Al in dat maffe park werd ons avonturen-gen weer geactiveerd. Siebe en ik konden weer grappen maken en bedachten hoe we onze droomreis toch konden gaan maken. De reden dat we wilden reizen is er nog steeds, misschien nog wel meer. Het leven is grillig en kort en prachtig. Niet meer in een caravan, daar durven we echt niet meer aan. Huisjes dan. Woningruil misschien, want huren is voor zo’n lange reis te duur en sowieso een toffe manier van delen. Eenmaal thuis zette ik een berichtje voor mijn vrienden op Facebook met de vraag of mensen ons konden wijzen op goedkope huur huisjes of van woning wilde ruilen zodat onze reis toch door kan gaan. Mijn nicht die in Zweden heeft gewoond poste die vraag op een groep voor Nederlanders in Zweden en ik kreeg meerdere berichten van mensen die ik helemaal niet ken die wel tips hadden. Ik deelde het ook op de groep voor Nederlanders in Noorwegen. Maar ik had niet in de gaten dat dát een openbare pagina was. Mijn oproep ging viral. In eerste instantie schrok ik. Vreesde de mening van anderen op mijn hulpvraag. Maar al gauw werd mijn schroom vervangen door dankbaarheid en een hart vol liefde. In twee dagen werd mijn oproepje bijna 1000 keer gedeeld. Mijn inbox ontplofte. Mensen die van woning willen ruilen, mensen die voor een klein bedrag of tegen schoonmaak-kosten hun vakantiehuis ter beschikking stellen, mensen die dat doen in ruil voor een klusje of het onderhouden van de tuinos voor helemaal niks. We kregen berichten van mensen die we niet kennen die schreven dat we welkom zijn in Spanje, Zweden, Noorwegen, Kroatië, Griekenland, Italië, Israel, Australië en Bahrein. Variërend van blokhutten tot een villa in de zon, van een nog te bouwen huis en een zeilboot met drie slaapkamers. Twee kinderverpleegkundigen die ons in het buitenland kunnen helpen met hulpmiddelen en goed contact met ziekenhuizen. Iemand die ons wil rondleiden in haar omgeving. Bij ieder aanbod vroeg ik wat wij terug kunnen doen en het voelt goed dat dat soms ook kan. Iemand zei:” Je geeft ons iets doordat we jullie kunnen helpen. We verloren onlangs onze ouders en beseffen dat het geven van een fijne tijd aan anderen ook een cadeau aan onszelf is.”

Mensen zeggen vaak tegen ons: Jullie hebben ook altijd pech. Wij ervaren dat echt niet zo. Wij hebben een kind gekregen met een syndroom dat niet iedere baby zomaar overleeft. Onze Hebe is al vijf jaar en vol levenslust. Wij krijgen een auto-ongeluk en niemand raakt ernstig gewond. Wij verliezen onze caravan en krijgen onderdak aangeboden van mensen die ons niet eens kennen. Omdat heel veel mensen liefdevol zijn en die liefde mogen wij voelen. We gaan tussen al die plekken een reis uitstippelen. Ik kijk uit naar volgend jaar als wij gaan reizen en al die nieuwe vrienden zullen ontmoeten. Wat een geluk!

P.s: Mocht je naar aanleiding van de post of dit blog ook een tip geven, stuur dan een privé berichtje op Facebook of mail me op droomreiszwart@gmail.com  We zoeken nog tussenstop-verblijven en passende woningen in Europa tussen juni en september 2018! En als je iets van ons nodig hebt mag je ook mailen!