2. sep, 2018

auw

 

Ik loop het modderige pad af. Om mij heen verrijzen enorme bergen uit het niets tot aan de hemel. Ruig, extreem, sprookjesachtig. Dit is Noorwegen. We zijn op een uitje. Een uitje betekent tijdens deze reis, dat Siebe en ik met Mette en Loeke een dag weg gaan om iets leuks te doen. Hebe doet dan met Yvette leuke dingen. Ik zie een waterval over de rand van de bergrand duiken en honderd meter omlaag een sluier van water maken. Hier eindigt deze tak van het Sognefjord. Het water is smaragdgroen. Voor ons zien we blauw gletsjerijs tussen twee bergen gewrongen. Het is gigantisch en adembenemend. Het plaatje van mijn Instagram-wishlist, is voor mijn ogen tot leven gekomen. Voor me rennen Mette en Loeke er op af. ik sein naar Siebe dat ze niet op mij hoeven te wachten. Tranen stromen over mijn wangen. Mijn hele hoofd en lijf en ziel stromen vol met allerlei emoties door elkaar. We made it! Wat een schoonheid.. Wat zijn we nietig. Wat is het leven kwetsbaar. Wat is de wereld mooi! Wat hebben we samen voor elkaar gebokst. Wat zou ik graag willen dat Hebe hier bij was. Ik kan niet meer. Waarom vermengt geluk zich altijd met pijn?

Het is zo heerlijk om een dag niet voor Hebe te hoeven zorgen. Om niet 100% alert te hoeven zijn. Om drie zinnen te kunnen wisselen met Siebe zonder dat ze mijn gezicht vastpakt of me slaat. Om echte aandacht aan Loeke en Mette te kunnen geven. Om geen schema te hebben voor de dag die verdeeld is in blokken wie doet wat. Hebe kan de reisdagen niet meer aan en we hebben er nog wat voor de boeg. We overwegen zelfs dat ik met haar naar huis vlieg. Maar dat wil ik niet! Ik wil dit samen afmaken. Hebe is weer agressiever geworden. Het is voor ons, de volwassenen die voor haar zorgen, soms niet meer te met een glimlach te verbergen hoe pijn ze ons doet als ze ons knijpt, trapt of bijt. Maar wat mis ik haar. Zat ze maar bij me op schoot te kijken. Kon ze maar op haar eigen manier meegenieten van zo’n dag. Kon ze maar mee met ons op deze dagen. Als wij iets mee willen krijgen van waar we zijn, moeten we haar altijd even loslaten en toevertrouwen aan de zorg van iemand anders. 

Een Amerikaanse toeriste komt naast me lopen. Ik heb haar man verteld dat we vijf maanden met drie kinderen reizen door Europa. Ze kijkt naar de gletsjer. Ze haalt haar neus op. “I was in Alaska last year and saw gletsjers there, way bigger. Much better.” Hoe kom ik hier vanaf denk ik terwijl ik snel mijn tranen wegveeg. “So, traveling with three kids for five months, wow! Why? Are you crazy? You must be exhausted! What where you thinking?” Ze lacht naar en ik doe iets wat ik nooit doe. Ik gooi de harde waarheid voor haar voeten zonder sugarcoating. “We have very good reasons to do this. Our middle child is severely handicapped and we want to spend time together as a family more than anything else. Life is uncertain.” Ze druipt binnen 10 seconden af. Zo. Ik bel mijn vriendin die in Nederland moet dealen met een compleet indicatie-rampscenario bovenop de complexe zorg voor háár dochtertje met trisomie 9 mozaïek. Zij kunnen niet op reis en ik wil haar zo veel mogelijk mee laten genieten. Dus videobel ik haar. De verbinding is slecht maar ze ziet waar ik ben en mijn behuilde hoofd. Zij snapt zonder woorden dat ik zo blij ben dat ik ben waar ik ben en zo verdrietig om onze situatie. Het blijkt dat ze niet thuis is, maar in Nijmegen, in het ziekenhuis waar haar dochtertje net weer wordt opgenomen. Mijn hart breekt. Ik begrijp waar zij in zit zonder uitleg.

De terugtocht maken we op een boot door het fjord. Het is een droomtocht. Rotswanden, groen, bos, watervallen meer dan je kunt tellen, huisjes op plekken waar je je van afvraagt hoe zij hun boodschappen moeten doen. De zon maakt het water nu zilver. Ik zie bruinvissen spelen in de golven achter onze boot. Elke keer als ik ze zie voel ik me gesteund. Onzin natuurlijk, ze leven daar gewoon. Maar het voelt steeds als een mentaal cadeautje. Alsof ze me vertellen: 

Geniet van dat wat is. Zie, ruik, voel waar je bent. 

Ben trots op je gezin. 

Laat los. Heb lief.

Houd moed. 

 

..en zacht in mezelf zeg ik: kijk Hebe, bruinvissen. En Hebe zegt: wauw.