23. mei, 2017

Takkebrief

Ik hoor de klep van de brievenbus en ga de post halen. Een brief van de SVB, een folder voor zomerkleren, een brief met de informatie over Hebe’s operatie van volgende week en een envelop met een voor mij onbekend logo. Een tak met blaadjes. Regionaal Bureau Leerplichtzaken. Mijn hart staat even stil. Ik neem de post mee en leg de brief apart. Ik wil hem niet openmaken. Ik weet wat er staat. Hebe wordt over een paar weken vijf jaar en alle vijfjarigen zijn in Nederland leerplichtig. Behalve de kinderen die zo’n brief met die tak hebben gekregen. Waarschijnlijk heeft iemand dat logo ontworpen omdat leren staat, voor groei zoals alles groeit en bloeit in de natuur. Maar Hebe groeit heel anders en veel langzamer dan zoals het bedoeld is in de natuur. En dus krijgt ze de brief met de tak.

“Hebe heeft een medische verklaring waaruit blijkt dat ze om lichamelijke en -of psychische redenen niet in staat is onderwijs op een school te volgen.”

We zijn als verantwoordelijken vrijgesteld van de verplichting ervoor te zorgen dat Hebe naar school gaat. 

Bam.

Ik huil tranen met tuiten. 

Het is een goede beslissing. Ik sta achter deze keuze. Hebe heeft op zijn minst nog tijd nodig om te groeien, leren, slapen, fysiek sterker te worden, sociaal meer aan te kunnen voor we maar aan een school hoeven te gaan denken. Maar het is een grote mijlpaal. 

Ik sta aan de schoolpoort van Mette’s school. Ik zie die mini kleine kleutertjes naar buiten hollen, huppelen, met jassen en tassen. Ze springen in de armen van hun vaders en moeders. Ze lopen over een muurtje, ze spreken af om bij elkaar te gaan spelen. Volgend jaar buitelt onze jongste telg  Loeke daar ook tussen. Ze kan niet wachten en ze wordt over een paar weken pas drie. Mette zei deze week ineens dat ze het heel erg jammer vindt dat Hebe geen normaal kindje is, “Want nu komt ze nooit bij mij op school.”

De brief legt even bloot wat zeer doet. Hebe zal nooit op het schoolplein met haar zusjes spelen in de pauze. Waarschijnlijk nooit leren lezen of schrijven. Ze spreekt niet af met andere kinderen. Hebe zal thuis blijven komen met werkjes die meer door de juf zijn gemaakt dan door Hebe. Ze kan me niet vertellen wat ze heeft gedaan die dag. Ze is een hele avond van slag als er een nieuwe stagiaire op bezoek is geweest op het kindercentrum. Ze werkt keihard om een beetje mee te kunnen met het niveau van haar school-voorbereidende groepje. Tranen met tuiten.

En dan een zucht van opluchting. Gelukkig was er dit keer niet iemand die vond dat ze wel toe was aan een volgende stap voor dat écht zo ver is. Ze wordt niet gedwongen in de maat te lopen maar mag in haar eigen tempo groeien en leren. Hebe mag nog tot ze veertig is peuter zijn als dat is wat ze nodig heeft, als dat is wat haar realiteit is. Lieve mooie dochter, mama huilt niet om waar jij niet aan voldoet. Mama huilt even om dat wat jij en wij moeten missen. Een zorgelozer leven misschien. De takkebrief confronteerde mij weer even met de kaders die nog in mijn hoofd zitten. Maar Hebe, jij hoeft niets te veranderen, niets te haasten, niets te verbloemen. En ik ben zo ongelofelijk trots op wie je bent en dat ik je mama mag zijn. Jij bent mijn school in dit leven.