Groen

28. jan, 2018
28. jan, 2018

De afgelopen jaren heb ik zeven wortelkanaalbehandelingen gehad. Geen aan te raden hobby. Inmiddels ben ik erachter dat dat komt omdat ik door aanhoudende stress regelmatig flink mijn kaken op elkaar klem, alsof ik me schrap zet. Even tanden op elkaar zeg maar. Maar dan jarenlang. Ik krijg een bitje voor ’s nachts en overdag kan ik er nu bewust op letten. Hopelijk blijven meer behandelingen me in de toekomst bespaard. Maar vorige week moest ik onder het mes. Er zat een grote ontsteking in mijn kaak die door middel van een operatie weg moest worden gehaald. Ik keek er niet naar uit maar wat moet dat moet. 

Helaas heeft Hebe eind oktober een heel wat spannendere operatie moeten ondergaan. Een spoedoperatie op de O.K., gevolgd door een intensive care opname. Weer reden we haar bedje naar die afdeling waar je haar moet afstaan. Onvoorbereid dit keer. Geschokt over het feit dat we ineens in deze situatie waren verzeild geraakt. We moesten ons kind in handen geven van mensen in het groen, waarvan je de mond niet kan zien omdat ze kapjes op hebben, haren verstopt onder groene mutsjes, allemaal dezelfde grote groene jassen. En ook ik, mama, in het groen, steriel, mijn haren die Hebe zo graag kust en aait, onder een groene badmuts. Ze legden haar op een klein groen bedje. Kindjes van vijf horen in een kinderbed onder een dekbedje met eenhoorns of wolkjes, niet op een groen lakentje op handige opereer-hoogte. Een laatste kusje op haar in slaap gebrachte gezichtje en handjes. Ik keek de chirurg indringend aan en zei: zorg goed voor mijn kindje. Zijn ogen vertelde me dat hij me begreep. En dan moet je je omdraaien en gaan. Ik werd naar de wachtkamer gebracht waar Siebe al zat, met een kop koffie die hij koud zou laten worden. We werden geroepen door een verpleegkundige. Hij zei: “Ik breng jullie naar de wachtkamer op de kinder I.C. Het duurt wat langer dan verwacht, er is iets niet helemaal volgens plan gegaan maar daar kan ik verder niks over zeggen. Dat komt de chirurg zo doen.” We liepen mee en zaten in een andere wachtkamer op een andere verdieping. Vanuit het raam keken we op de vergaderkamer van de O.K. Mensen liepen er binnen, deden hun groene tenue uit en gingen zitten. Het duurde lang en niemand kwam ons iets vertellen. We zagen de mensen druk gebarend praten met elkaar en Siebe zei:” Ze zijn toch niet aan het overleggen hoe ze het ons gaan vertellen hè..” Stil stonden we naast elkaar en konden onze ogen niet losrukken van het raam. Hoe kijkt die vrouw? Is dat onze chirurg? nee.. Zijn ze geschrokken? Ze kijken wel heel serieus.. Ik dacht:”Als de chirurg straks op ons afloopt, zal ik het meteen kunnen zien aan zijn ogen.”

Zijn ogen waren rustig. Alles ging goed tijdens Hebe’s operatie. De verpleegkundige die ons verplaatste was dat vergeten door te geven, zodat men niet wist waar wij waren en er geen update gegeven kon worden. Er was ook niets mis gegaan. Hebe was okay. Nou ja, okay, ze lag aan gruwelijk veel draden aan apparaten en was bang en had pijn en was heel erg in de war. Ze sliep zittend, weigerde te gaan liggen. Waarschijnlijk vertrouwde ze even helemaal niemand meer. Je kunt ieder moment meegenomen worden en dan doen ze je pijn of maken je bang en vermommen je moeder als een groene dokter. Na een week mocht ze weer naar huis, maar we namen als geschokte ouders een getraumatiseerd kindje mee naar huis. (zie mijn vorig blog) 

De eerste keer dat ik aan mijn kaak geopereerd zou worden, anderhalve maand na Hebe's operatie, zat ik zo misselijk en duizelig op de fiets dat ik het heb verzet. Ik kon het niet aan. De tweede keer wist mijn kaakchirurg van mijn situatie en zou me er door heen helpen. Ik zat in de wachtkamer en zag hem. Hij droeg een groene jas, een kapje en een groen mutsje en mijn hele lichaam kwam in verzet. Ik begon zo te trillen dat ik helemaal op en neer schokte. Ik kreeg een natte doek mijn nek en water. Ik kalmeerde een beetje en moest er aan geloven. Trauma zit diep. En dan ben ik niet eens degene die alles moest ondergaan. dat was Hebe. Geen wonder dat ze zich nergens meer veilig voelt en zichzelf pijn doet. Gelukkig is er inmiddels zicht op hulp. emdr-therapie, Meerzorg, rust en tijd met elkaar. Ik weet een beetje wat je voelt lief meisje, en we gaan je helpen, we gaan elkaar helpen. 

LOVE WILL HEAL US.