25. jun, 2016

Een hangmat in mijn hoofd

“So, you think about escaping a lot right?” zegt mijn Engelssprekende Noorse therapeut (lang verhaal). Betrapt. In mijn hoofd vlucht ik elke avond even weg, naar iets anders, rustigers, spannenders. Ik volg deze therapie omdat ik tegen oude zooi aanliep en veel angst had om Hebe te verliezen. Hij kijkt recht door me heen deze meneer. Hoe weet hij dat nou? vraag ik me af. En, gelukkig weet hij dat want als hij me weg liet komen met mooi weer spelen en smoesje zou dit een dure en nutteloze hobby zijn. “Yes, I do.” zeg ik, “A lot”

Het is waar. Eigenlijk gaat er geen dag voorbij dat ik even weg wil uit deze situatie. Ik doe dat door het eten van grote hoeveelheden chocola. Niet zo gezond en de ontsnapping/afleiding is zeer tijdelijk. Niet aan te raden dus. Maar ik ontsnap vooral door te fantaseren. Op Funda zoek ik ons droomhuis. Het ligt tussen de weilanden, en geen trein of auto te horen. Toch kunnen we in vijf minuten op school en werk zijn. Ideaal. Het is ruim en licht en vooral de bijruimten zijn erg handig. Een speelzolder voor Mette en Loeke, er is een aanbouw voor Hebe compleet met snoezelruimte, een garage om te klussen voor Siebe en ik train voortaan aan huis omdat op het enorme kavel ook een loods staat waar ik dat uitstekend kan doen. 

Ik reis ook veel, ik richt met behulp van Pinterest eerst onze vintage camper in naar onze wensen en dan vertrekken we. Ik stel me voor hoe iedereen ons uitzwaait en wij de wereld gaan ontdekken. Ik weet inmiddels ook alles van kampeergadgets, opblaasbare voortenten en minioventjes om éénpansgerechten op te koken.

Ik ben ook heel vaak getrouwd. Of eigenlijk dat niet eens. Ik heb mijn bruidsjurk uitgezocht. “Maar Willemijn, je bent toch al getrouwd?” Ja, klopt, maar nu in mijn 10.000 euro designjurk, maat 36. De ene keer een blauwe, dan weer een Vera Wang. Kant, zijde, tule, knoopjes, strapless, a-lijn, verlaagde taille, ik weet er alles van. 

Ik kijk ook series, op Netflix. Dat is ook een fijne ontspannende zaak. Je hoofd uit, moorden oplossen, in het witte huis de boel op stelten zetten of juist in de vrouwengevangenis mijn status opkrikken. Maar het is niet hetzelfde. Dat zet mijn hoofd uit. Ik wil juist mijn hoofd aan. Leven, even ergens anders. Hoe ziet het eigenlijk uit in Tasmanië? Even googlen. 

Wil ik echt weg? Uit mijn dorp? Bij mijn man? Weg bij mijn kinderen of familie? Nee joh. Helemaal niet. Maar na tien uur ’s avonds wil ik even niet bezig zijn met zorgcontracten, klachten indienen, mensen in beweging zetten, afspraken maken, pgb-ers inplannen, rekeningen betalen en dezelfde formulieren voor de derde keer aan he invullen. Dan wil ik oplossen in de lucht en met de wind mee.

“So, you need to accept what is you reality.” zegt de Noor. Pats, hij klapt mijn bubbel kapot. Ik lag in gedachten net zo lekker mijn een marguerita in een hangmat op een parelwit strand, de zon hoog aan de hemel en toch niet te warm door een briesje dat mijn haar uit mijn gezicht blies. “Yes.” zeg ik. “I know. I am getting there.” Ik doe mijn ogen dicht. Noorwegen, denk ik, da’s een mooi land. Fjorden, water, groen, rotsen. Ik ga er even heen.. Heeft hij vast wel door maar dat geeft niks, hij mag best even mee, is hij er ook even uit.