Dear Willemijn..

16. mrt, 2017

Ik heb vrienden die ik nooit ontmoet heb. Ze wonen van Amerika tot Nieuw Zeeland, van Rusland tot Zuid Amerika en bijna alle landen van Europa. We hebben iets gemeen en dat is de reden dat we elkaar via internet hebben gevonden. We hebben een kind met trisomie 9 mozaïek. We volgen elkaars verhalen, steunen elkaar en genieten mee van kleine stapjes die worden gezet. Het is een bijzondere band, het voelt als familie. Meelezend en -levend ben ik vaak zo trots op al die ouders die het toch maar doen elke dag. Zorgen voor hun gehandicapte kind en vaak nog broertjes en zusjes, werken, in ziekenhuizen logeren, medische handelingen verrichten bij hun kind en ga zo maar eindeloos door. 

Een van die vrienden is Megan. Alleenstaande moeder van drie kinderen waarvan zoon Cole t9m, Phelan-Mcdermid syndroom en autisme heeft.  Cole ligt al zeven maanden in het ziekenhuis. Kun je je daar iets bij voorstellen? Dat betekent dat Megan in het ziekenhuis moet zijn, tegelijkertijd bij haar twee dochters en op dat zelfde moment moet werken. Dat is onmogelijk. Om niet compleet gek te worden schrijft ze dagelijks “Dear Megans”. Een korte post op Facebook waarin ze zichzelf complimenten geeft en moed inspreekt. Het raakt me elke keer en ik moet er heel erg om lachen. Een paar voorbeelden van rond kerst vorig jaar:

Dear Megan,

Get up, get shit done! Be with that very sick little boy! I know you miss the girls... but take this time to recharge a little every day! It's ok..

Love yourself

p.s: Move the elf!

 

Dear Megan,

You rock! Good job, advocating.. and not losing your shit on doctor Alex! Education was the key with that young cocky doctor! Hang in there you're not alone, lots of people love you and are rooting for you. Appreciate them, love them!! You need them and that doesn't make you weak!!

Love yourself 

 

Dear Megan,

You are truly blessed with amazing people in your life.. Cole isn't doing well. Remember this is not your fault. You are doing your best. Get better... get over it. Pick yourself up clean shit up. You got this. You're loved, you're missed you're needed.. You mean more than just how you feel.

Love yourself

P.s: move that damn Elf 

 

Dear Megan,

If you can move the elf if you can't screw it.. do what you can! Don't stress yourself out anymore than you already are... I kinda like you..

Love yourself

 

Dear Megan,

Stop giving what you don't have. Also don't expect people to be mind readers either. Be honest ask for the support may it be emotional or physical. You are warrior and your butt looks good in those jeans. Eat something, love that boy, and reach out.

Love yourself

P.s: Good job putting the Elf away

Je kunt nu denken dat het stom is om jezelf een schouderklopje te geven en het vervolgens te posten, maar hoe eenvoudig is dat nou ècht? Ik vind het moedig. 

Het is voor mij niet moeilijk om trots te zijn op al die mooie, krachtige mensen die proberen te overleven en daar ook nog iets moois van maken. Ik zou deze blog over Megan kunnen schrijven en alle credits aan haar geven. Heel makkelijk want ze inspireert me dagelijks vanuit haar meest moeilijke dagen. Maar deze blog gaat ook over mij en mijn onvermogen om trots te zijn op mezelf. Scherpe, ordelende gedachten lijken altijd voorrang te hebben op de zachte, liefdevolle. Ik ben vaker boos op mezelf dan trots. Ik zie alles wat niet fijn is voor mijn kinderen in deze situatie en laat dat honderd keer zwaarder wegen dan al het moois dat ik ze bied. Ik schiet in mijn ogen aan werkelijk alle kanten te kort en als iemand me daarop wijst krimp ik ineen. Maar door de dagelijkse portie “Dear Megans” ging ik stiekem tegen mezelf praten terwijl ik naar een ziekenhuis reed, sondevoeding gaf, van hot naar her en mezelf voorbij rende. En het deed iets met me. Het haalde de scherpe randjes van de dagen. Het voelde troostend om liefdevolle dingen tegen mezelf te zeggen. Dingen die ik langs me heen liet glijden als ‘vanzelfsprekend’ wanneer een ander het tegen me zei. Mijn leven is verre van perfect en ik doe het niet foutloos met mijn kinderen, met andere mensen en met mezelf, maar het zet de boel weer even in perspectief. En als het zo moeilijk is om positieve dingen over mezelf te denken, dan moet ik ze maar zeggen tot het makkelijk is! Dus hier is ‘ie dan:

Dear Willemijn,

Wow, you are something else. I know you feel like crap and there is little hope that will change anytime soon but woman you can love like nobody else can. Your girls are happy. Let go of little shit that doesn’t matter. Call a friend every day and let them know you love them. They need you too. Hospitals, doctors, organizations, therapists need you calm and patient. Try to approach them like it is the first time you have to explain Hebe’s situation.

Start loving your body, it deserves some credit. You are beautiful. You are. You are! Stop shaking your head! Allow yourself to be imperfect. Perfect is boring. Go outside, breathe, let go and just be. That’ll do. You are a dreamer and a strong, stubborn, risk taking woman. Your dreams come through because of it. You move people. You are loved. 

Love. 

Just love.

Love yourself

 

p.p.s: Thank you SuperMegan, you are indeed a rockstar.